Dr Julie DiMatteo jest licencjonowaną psycholożką kliniczną i współzałożycielką CBT Specialists. Specjalizuje się we wdrażaniu terapii poznawczo-behawioralnych opartych na dowodach naukowych w leczeniu lęku, OCD, bezsenności i zaburzeń nastroju u dorosłych. Jest zaangażowana w szkolenie zawodowe przyszłych terapeutów i szerzenie dobrych praktyk klinicznych.
Artykuł4 minut czytania
Czy cierpisz na lęk społeczny? Jak go rozpoznać?
- Julie DiMatteo PhD ABPP
- Zach Pacha LISW
- Holly Scott MBA MS LPC
- Suma Chand PhD
- 4

Zespół lęku społecznego (fobia społeczna) to choroba psychiczna, która jest często niedoceniana, rzadko diagnozowana i rzadko leczona, zwłaszcza u kobiet. Wiele kobiet zmaga się z lękiem społecznym w milczeniu, często lekceważąc objawy jako zwykłą nieśmiałość lub codzienne zdenerwowanie. Co sprawia, że tak trudno go określić? Jeśli walczysz z lękiem społecznym od wielu lat, łatwo jest bagatelizować jego wpływ na Twoje życie. Ale kiedy obawy przed interakcjami społecznymi, wraz z objawami fizycznymi i emocjonalnymi, zaczynają ograniczać Twoje możliwości osobiste, zawodowe lub społeczne, nadszedł czas, aby rozważyć złagodzenie objawów i danie swojemu samopoczuciu pierwszeństwo.
Czym jest zespół lęku społecznego (ang. Social anxiety disorder)?
Zespół lęku społecznego, znany również fobią społeczną, to zaburzenie psychiczne charakteryzujące się intensywnym i uporczywym lękiem przed sytuacjami społecznymi. Strach przed oceną, zawstydzeniem lub upokorzeniem w obecności innych, który zakłóca codzienne życie, jest przyczyną tego lęku.
Predyspozycje genetyczne, czynniki biologiczne i czynniki środowiskowe mogą być odpowiedzialne za zespół lęku społecznego. Często zaczyna się w okresie dojrzewania, czyli około trzynastu lat, ale może również pojawić się u dzieci młodszych.
Zespół lęku społecznego i jego objawy:
- nadmierna nieśmiałość
- intensywny strach przed zawstydzeniem lub upokorzeniem
- niechęć do włączenia się w interakcje społeczne
- kilka lub brak związków romantycznych lub społecznych
- trudności z uczestnictwem w zajęciach lub spotkaniach
- odmowa zabierania głosu w grupach
- objawy fizyczne, takie jak rumienienie się, pocenie się, drżenie, kołatanie serca, nudności lub zawroty głowy przed lub podczas interakcji społecznych
Jak leczyć zespół lęku społecznego?
- Terapia poznawczo-behawioralna: terapia oparta na badaniach, która polega na zmianie sposobu postrzegania interakcji i sytuacji społecznych.
- Trening uważności: trening uważności może pomóc Ci pozostać obecnym w otoczeniu społecznym, zamiast poddawać się negatywnym wzorcom myślowym.
- Terapia akceptacji i zaangażowania Terapia akceptacji i zaangażowania polega na nauce akceptacji myśli i uczuć, których nie możesz kontrolować.
- Farmakoterapia: SSRI, czyli leki przeciwdepresyjne, skutecznie leczą zespół lęku społecznego w połączeniu z trwającą terapią.
Quiz: Czy mam lęk społeczny…, czy coś innego?
Zwykły lęk a zespół lęku społecznego
Jeśli czujesz nieśmiałość przed wejściem do pokoju pełnego obcych osób, niespokojność przed zapytaniem szefa o podwyżkę lub zdenerwowania w drodze na randkę w ciemno, prawdopodobnie doświadczasz lęku. Zespół lęku społecznego przekształca te typowe obawy w lęki, które utrudniają codzienne funkcjonowanie. Osoba cierpiąca na lęk społeczny może odmawiać zaproszeń na urodziny bliskiej osoby czy też odmówić awansu, który wymaga mówienia publicznego, lub wymyślać wymówki, aby uniknąć planów na obiad, ponieważ boi się odrzucenia lub wstydu.
Lęk społeczny a nieśmiałość
Lęk społeczny jest często mylony ze zwykłą nieśmiałością, ale ich intensywność znacznie się różni. Osoby nieśmiałe zazwyczaj doświadczają łagodnych objawów, które z czasem ustępują, gdy czują się coraz swobodniej. Z kolei osoby cierpiące na lęk społeczny borykają się z nieustannymi objawami, które powodują zaburzenia społeczne i izolację. U kobiet lęk społeczny jest często mylony z nieśmiałością, co prowadzi do błędnych diagnoz.
Lęk społeczny a zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne
Zaburzenie lęku społecznego i zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne to zaburzenia lękowe, które mogą wywoływać podobne objawy i niechęć, takie jak strach przed wypowiedzeniem niewłaściwej rzeczy w miejscu publicznym. Kluczowa różnica polega na tym, w jaki sposób każde z tych zaburzeń reaguje na logikę. Osoba cierpiąca na lęk społeczny może użyć logiki, aby dojść do wniosku, że nikt nie będzie jej oceniać ani odrzucać, jeśli powie coś niewłaściwego, co pozwoli jej pozbyć się negatywnych myśli. Z kolei osoba zmagająca się z zaburzeniami obsesyjno-kompulsyjnymi jest świadoma, że jej natrętne myśli są nielogiczne, ale nadal nie jest w stanie ich wyeliminować. Zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne zazwyczaj lepiej reaguje na połączenie terapii ekspozycyjnej i poznawczo-behawioralnej.
Lęk społeczny a agorafobia
Zaburzenie lęku społecznego i agorafobia mogą wywoływać podobne rodzaje lęków, a nawet występować jednocześnie u tej samej osoby. Różnią się tym, że zaburzenie lęku społecznego wywołane są lękiem przed sytuacjami społecznymi i innymi ludźmi, podczas gdy agorafobia dotyczy lęku przed konkretnymi miejscami. W rzeczywistości osoba cierpiąca na agorafobię może odczuwać złagodzenie objawów w obecności drugiej osoby, podczas gdy osoba zmagająca się z lękiem społecznym prawdopodobnie doświadczy czegoś zupełnie przeciwnego.
Czy ten artykuł był pomocny?

