Dr Eda Gorbis, PhD, LMFT, jest cenioną prelegentką, naukowcem i praktykiem, uznawaną na arenie międzynarodowej za jeden z największych autorytetów w dziedzinie zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych (OCD), dysmorfofobii (BDD) i powiązanych zaburzeń lękowych. Jest założycielką i dyrektorką wykonawczą Westwood Institute for Anxiety Disorders w Los Angeles oraz adiunktem klinicznym w USC Keck School of Medicine. Instytut, uważany za ośrodek ostatniej szansy dla ciężkich przypadków OCD i BDD, jest miejscem, w którym dr Gorbis opracowała intensywny i zintegrowany program leczenia pacjentów, którzy wielokrotnie ponosili porażki we wcześniejszych terapiach.
Artykuł2 minut czytania
Zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne poporodowe: Kiedy należy poprosić o pomoc?
- Eda Gorbis PhD LMFT
- 2

Młode matki często odczuwają troskę i niepokój o bezpieczeństwo swojego dziecka. Jednak, kiedy te obawy stają się coraz silniejsze, przeradzając się w uporczywe, przerażające myśli oraz kompulsywne działania, może to wskazywać na zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne poporodowe.
Czym jest zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne poporodowe?
Zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne poporodowe to forma okołoporodowego zaburzenia lękowego, które dotyka od trzech do pięciu procent młodych matek. W przeciwieństwie do typowych obaw związanych z nowym etapem rodzicielstwa, charakteryzuje się ono uporczywymi i niepokojącymi myślami (obsesjami), a także powtarzającymi się zachowaniami lub rytuałami psychicznymi (kompulsjami), które służą redukcji odczuwanego stresu.
Myśli związane z zaburzeniem obsesyjno-kompulsyjnym poporodowym są niechciane, irracjonalne i często budzą lęk, zwykle dotyczą strachu przed skrzywdzeniem dziecka lub niesprawdzeniem się w roli matki. Wiele matek unika dzielenia się tymi obawami, nawet z partnerem, z powodu wstydu lub strachu przed oceną.
Jak długo trwa zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne poporodowe?
Zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne poporodowe mogą wystąpić zarówno w trakcie ciąży, jak i w pierwszych miesiącach po porodzie. Objawy te mogą utrzymywać się przez tygodnie, miesiące, a nawet dłużej, jeśli nie zostaną odpowiednio leczone. Wczesna diagnoza oraz właściwa terapia mogą znacząco ograniczyć skutki zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego poporodowego.
Objawy zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego poporodowego
| Quiz: Czy cierpię na zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne poporodowe |
|
Kompulsywne sprawdzanie dziecka: częste kontrolowanie czy dziecko oddycha, czy drzwi i zamki są zamknięte |
|
Nadmierne sprzątanie lub dezynfekcja: nieustanne mycie rąk oraz sterylizacja butelek i zabawek mimo ich czystości |
|
Niepokojące, natrętne myśli o potencjalnej krzywdzie dziecka: wyobrażenia o upuszczeniu, zranieniu lub wyrządzeniu mu szkody |
|
Obsesyjne zmartwienia lub praktykowanie rytuałów bezpieczeństwa, które utrudniają budowanie bliskości z dzieckiem |
|
Nieuzasadnione przekonanie o byciu niewystarczająco dobrą matką: częste szukanie potwierdzeń u bliskich |
|
Strach przed przypadkowym lub celowym skrzywdzeniem dziecka, nawet jeśli taka sytuacja jest całkowicie sprzeczna z Twoją intencją |
|
Unikanie przebywania sam na sam z dzieckiem z obawy przed działaniem pod wpływem natrętnych myśli |
|
Obawa przed otwarciem się na temat swoich przemyśleń w obawie przed osądzeniem przez innych |
Czy ten artykuł był pomocny?

